Zaragosa

Voorlopig lijkt het ontsnappen aan de regen ons hoofddoel. We reizen nu met een natte tent achter in de auto en dan willen we natuurlijk niet van de ene regenplek naar de andere. Ons eerste bestemming wordt Lleida. Maar als we daar aankomen lijkt het nog steeds alsof alle engeltjes in de hemel tegelijk naar het toilet moeten. Dus trekken we door. Er moet gekozen worden tussen Huesca en Zaragoza. De laatste plaats lijkt volgens de buienradar wat meer kans op zonnig weer te bieden en ligt bovendien wat zuidelijker. Dus wordt het Zaragoza.

Onderweg komen we de beroemde stier tegen die als een soort symbool van Spanje op veel heuveltoppen langs de autowegen is gestationeerd. Dorine d'r hart gaat meteen sneller kloppen. Ze is weer thuis! En voordat we op ons einddoel voor vandaag aankomen, hebben we er al zeven gezien.

Sommige grapjassen proberen ook andere symbolen in te voeren. Kansloos natuurlijk!

Er is in Zaragoza één grote kampeergelegenheid, en dat is de gemeentecamping. Een vriendin van ons had ons al gewaarschuwd dat het hier geschikt was voor max twee dagen omdat de voorzieningen weliswaar prima zijn, maar voor de rest is de camping behoorlijk ongezellig. Haar observaties blijken helemaal te kloppen. Toch maken wij er drie dagen van, omdat we geen zin hebben om relatief veel tijd te besteden aan het opbouwen en afbreken van onze tent. En Zaragoza staat al heel lang op het bezoeklijstje van onze Spanjekenner Dorine, omdat ze daar nog niet eerder is geweest.

Uiteraard wordt deze stad uitgebreid door ons bezocht. Het voelt daar allemaal rustig en heel relaxed. Het centrum is qua omvang vergelijkbaar met wat we in Breda gewend waren. In de wijk El Tubo in het historische gedeelte van de stad genieten de locale mensen van hun lunch. Sfeervol en gezellig.

Al gauw komen we er achter dat voor het schoons dat deze stad te bieden heeft, we vooral omhoog moeten kijken. Naar de torentjes, daken en koepels.

En ook zijn er de nodige kerken die de moeite waard zijn om even met een bezoek te vereren. Dat is natuurlijk ook om te investeren in ons hiernamaals. Want als we later bij Petrus aan de hemelpoort aankomen, lijkt het ons toch van belang dat in zijn grote boek genoteerd staat dat wij voldoende aan kerkbezoek hebben gedaan. Uiteraard wil ik de hemel uiteindelijk wel in. Die engeltjes zullen toch niet hun hele tijd op het toilet besteden?

In de kerken zien we dat er zowel vooruitgang wordt geboekt als stilstand beleefd. Voorbeeld van het eerste is dat je er een kaarsje - of een hele rij kaarsen, in de hemel kijken ze van één kaarsje vast niet meer op - kan opsteken die slechts bestaan uit elektrische exemplaren. Tja, je netto winst is natuurlijk groter als je geen waskaarsen hoeft in te zetten.

En de stilstand in de tijd zien we gesymboliseerd in het feit dat - met name vrouwen - in de rij staan om een relikwie - een botje van Santa Pilar - te kunnen kussen. Ik ben benieuwd hoe dat gaat als Corona, Vogelgriep of het Norovirus heerst. Zou Santa Pilar met haar bovenaardse krachten in staat zijn om eh ..... nou ja, laat maar.

Terug naar het onderwerp Zaragoza. De schoonheid van deze stad zit verder ook in de details. Wat ons betreft is dat prima. Het hoeft niet altijd zo megalomaan. Bekijk bijvoorbeeld deze deurknop, brievenbus en een geïnteresseerde toerist.

Nou ja, sommige details kunnen ook reuze zijn.

Op zoek naar een lekkere lunch komen wij tot onze grote vreugde Acai tegen. Dat gerecht kennen we nog van een vorige reis in Brazilië. Ik heb er al eens eerder een uitgebreide verhandeling over geschreven in mijn teksten over het plaatsje Pipa. Acaï is een soort Braziliaanse veenbes, donkerpaars van kleur, zeer gezond en uitermate fris en lekker. Uiteraard valt onze keuze daarop, en genieten wij van een oude bekende. Het voelt bijna als jeugdsentiment.

Als wij bij een interessant theater aankomen, wil ik daar natuurlijk graag even mijn neus in steken. In de boeiende hal is het een drukte van belang. Kluitjes mensen, schijnwerpers, dat soort dingen. Ik zie van daaruit ook de opening naar de grote zaal. Die wil ik ook wel even zien. Maar Dorine vindt dat dat niet kan. want er is kennelijk een soort opening in voorbereiding. Nou ja, daar heb ik niet zoveel boodschap aan. Als iets de moeite waard is om bekeken te worden ....... Dus loop ik op de grote zaal af. En wordt daar meteen staande gehouden door een vriendelijke dame die mij vraagt of ze mij ergens mee van dienst kan zijn. Ik meld haar dat ik graag de theaterzaal wil bekijken. Helaas is de vriendelijke dame ook heel beslist. Vanavond is de opening van de musical over Vincent van Gogh. Natuurlijk heb ik begrip voor het feit dat ik daarom daar niet welkom ben. Dus na haar succes gewenst te hebben met de opening maak ik rechtsomkeert. Ik bedoel maar, als je je netjes en beleefd gedraagt, kom je altijd zonder problemen uit dit soort situaties. Dus wat mij betreft, is het altijd de moeite waard om je toeristische neus in andermans zaken te steken.

Nou dat was Zaragoza. Zeker de moeite waard. En nu gaan we uitgerust en met een droge tent verder op pad. We zijn benieuwd waar we nu weer uit gaan komen.