Valencia

De laatste maand voordat we weer naar Nederland terugkeren, brengen we door in Valencia. Een stad waarvan iedereen zegt dat die plezierig is. En nou hebben we al veel meegemaakt in ons leven, en veel plekken van de wereld bezocht, maar tot op heden hoorde Valencia daar niet bij. Dus dat gaan we nu eens een maandje rechtzetten. 

We zitten hier in een prachtig appartement, voor een schappelijk prijsje door bemiddeling van een neef van Dorine - bedankt Jeroen! - die in Spanje woont. We zitten ook nog eens op loopafstand van het historische centrum. Zeven hoog. Met een mooi uitzicht op de overburen.

En met een historische mozaiekvloer. Daar moet je dan wel van houden, want je loopt er een maand op. Dorine vindt hem heel apart. Nou ja, dát ben ik wel met haar eens. Maar ik vind het wel wat druk aan mijn voeten.

Het eerste dat mij in Valencia opvalt, is dat alle huizen en gebouwen hier ongeveer zeven verdiepingen tellen. Weinig tot geen uitzonderingen. Dat geeft mij een wat massief gevoel. 

De elektriciteit kan nog wel eens een probleempje zijn.

We hebben het idee opgevat om ons niet echt als toerist te gaan gedragen, maar een beetje te leven zoals de Valencianen dat doen. Dat hebben we twee jaar geleden in Parijs ook gedaan en dat was ons toen goed bevallen. 

Maar hier lukt ons dat wat moeilijker. Dat heeft met name te maken met de eetgewoontes hier. Het ontbijt is hier veelal op de bij ons gebruikelijke tijd en op een terrasje. Dat gaat nog wel. Maar dan gaan in de middag om 14.00 alle winkels dicht. De restauranten blijven vervolgens wél tot 16.00 open. En dat betekent dat de Valenciaan eet van twee tot vier. Oei, dat is voor mij toch wat rijkelijk laat. 

Vervolgens gaan de restauranten dicht tot 's avonds 20.00 uur. En als je dan om die tijd bij je favoriete eetplek aankomt, kan het zomaar zijn dat de patron het die dag een beter idee vindt om pas om half negen open te gaan. Tot een uurtje of elf. Tja, en dat wordt me toch echt te gortig. Want dan moet ik met een volle maag naar bed. En dat slaapt nogal slecht. Dus nee, dat wordt het niet. En dat de winkels ondertussen weer open gegaan zijn van half vijf tot acht is ook wennen. Want dat is normaal toch onze etenstijd ......

Maar goed, afgezien hiervan ontpopt Valencia zich inderdaad als een prettige en plezierige stad. Het centrum is ondanks zijn ruim 800.000 inwoners niet zo uitgestrekt en goed te belopen. En je kijkt je ogen uit met al die gebouwen van ongeveer 100 jaar oud en zeven verdiepingen hoog.

Ook heb ik nog nooit een stad gezien met zoveel terrasjes. Op elke kruising zie je er zeker een of twee. En natuurlijk ook in alle straatjes daartussen. Kennelijk doe je eten en drinken vooral buitenshuis.

Verder heeft Valencia nog een paar buitengewoon interessante trekpleisters. Als eerste zou ik willen noemen de drooggelegde rivierbedding die het centrum omzoomt van zuidoost via oost en noord tot noordwest toe. Dat is gekomen omdat de rivier bij tijd en wijle voor overstromingen zorgde waarbij stukken stadscentrum onderstroomden. Om voor eens en voor altijd van dat probleem af te zijn, werd de rivierloop verlegd, met als gevolg een 9 km lange rivierbedding die was drooggevallen. En daar kun je natuurlijk vervolgens een hoop leuke dingen mee doen. Ik noteerde moeders met kinderwagens, picknickende en zonnende mensen, hardlopers, crossfietsers, een voetbalveld,

uiteraard een terrasje, een rugbyclub,

en ga zo maar door. Heel plezierig om daar te wandelen en je ogen de kost te geven.

De bedding is - aan de hoogte van de kademuur te zien - ongeveer vijf meter diep.

Toen wij in Valencia aankwamen, was het prima weer, zodat we elke middag naar het strand gingen. Even buiten de stad heb je kilometers strand met weinig tot geen mensen. Dus al dat water en zand was voor onszelf alleen.

Omdat het al laat in het seizoen is, blijft de zon redelijk laag aan de hemel. Dus een lekker zonnetje, een goede temperatuur, en toch geen zonnebrandcrème hoeven te smeren. Heerlijk. Dat hebben we dus een aantal middagen op een rij gedaan.

Bij onze favoriete strandplek is ook een binnenmeer waar op paling wordt gevist.

En dat leidt tot restaurantjes met die vis op het menu. Moeten we proberen natuurlijk. Eh ja eh ..... wij zijn natuurlijk gewend aan gerookte paling. Even niet aan gedacht. Hier vangen ze zo'n vis, snijden hem in stukjes, en dat gaat in de soeppan. Kompleet met zijn vel en zijn ruggegraat. En die soep krijg je dan op je bord.

Dat was dus eens maar nooit weer.

Nee, over lekker eten gesproken, dan gaan we naar Ricardo's Tapasbar. Op de toonbank van de bar liggen je daar zo'n dertigtal kleine gerechtjes aan te grijnzen. Voor prijsjes van om en nabij de vier euro. Daarbij kun je je dus aan een hoop verschillende smaakjes tegoed doen. Vurrukkuluk!

Op een van de eerste dagen in ons appartement horen we op de begane grond een hoop rumoer. Daar moeten we natuurlijk het onze van hebben. De kruising waaraan we wonen blijkt afgezet. Van alle kanten zijn er vier rijen stoelen neergezet.

Plus een podium.

Een man achter de luidspreker kondigt het ene na het andere belangrijke echtpaar aan. Op afroep komen ze vervolgens aangeschreden in klederdracht van heel lang geleden. Vervolgens wordt er muziek gespeeld en wordt en gedanst. Geen dansen van deze tijd, natuurlijk, maar ongetwijfeld een menuet of zoiets. 

Uiteraard dalen we zeven verdiepingen af. En Dorine gebruikt de gelegenheid om uitgebreid Spaans te kletsen en zo wijzer te worden over wat er hier aan de hand is.

Het betreft een fondsenwervingsfeest van de Falla-broederschap. Het is in de verte wel wat overeenkomstig aan ons carnaval. Het echte Falla-feest is op 19 maart, is ter ere van de naamdag van St Jozef. In de maanden daarvoor worden er poppen gebouwd (dus analoog aan onze carnavalspoppen) die op die datum in de brand worden gestoken. Een groot folkloristisch evenement dus. En daarvoor worden kosten gemaakt, die ergens van betaald moeten worden. Vandaar de happening van vandaag. Want na het evenement wordt er verderop in de afgezette straat een groot diner georganiseerd, waarbij het nodige aan de strijkstok blijft hangen.

In Nederland zouden we dat op een plein doen, maar hier zetten ze voor zoiets gewoon een straat en een kruising af. Dat kan dan gewoon. Hou ik wel van.

Een volgende attractie hier zijn een tweetal illusie-musea. Er blijken illusies te over te bestaan. Buitengewoon boeiend. De foto's hieronder geven hier wat voorbeelden van.

 De familie Hendriks houdt een vergadering. Er wordt alleen met unanimiteit van stemmen besloten.

Dorine is wat gekrompen.

Veel mensen zien hier dat de rode lijnen in het midden wat uit elkaar gebogen zijn. Maar dat klopt niet.

Hoeveel poten heeft deze olifant?

Zie je hier de kop van een eend of van een konijn?

Dit is gewoon een platte affiche. Maar val niet in het gat!

En verder konden we nog wat aparte plaatjes schieten.

Op het eind krijgen we allebei een virtual reality bril op.

En maken we een tocht via een achtbaan door een dinosauruspark. De achtbaan is angstaanjagend echt. En de dino's beschouwen je als een lekker hapje en steken dat niet onder stoelen of banken. Wat ik ook wel een vondst vind, is dat jouw rijtuig op de achtbaan uit de bocht vliegt en je een stuk door de lucht zeilt. Uiteraard komt jouw wagentje wel weer precies op de rails terecht, maar toch ....... Bloedstollend.

Het volgende stukje Valencia dat we moeten zien, is de Botanische Tuin.

Het bijzondere van deze plek is dat het niet alleen bijzondere bomen en planten herbergt, maar ook een groot aantal poezen. Hier worden namelijk de zwerf- en straatkatten opgevangen die anders in de straten zouden rondstruinen.

Verder is het een heerlijke plek om even bij te komen van de stadse drukte.

Natuurlijk kent Valencia nog veel meer attracties en bijzondere plekken. Maar we zijn hier nog een tijdje. Dus daar kom ik nog wel op terug.