Rampen in Valencia

Wat beloofde voor ons een mooie maand in Valencia te worden, is plotseling omgeslagen in een weliswaar voor ons nog steeds een mooie maand, maar wel met één buitengewoon wrange bijsmaak. Noodweer veroorzaakte al tussen de 150 en 200 doden. Nota bene nog geen 5 of 10 km bij ons vandaan!

Of wij daar in ons appartement van 7 hoog wat van hebben meegekregen? Nou eigenlijk in eerste instantie niet veel. Op maandagavond regende het stevig en was er was bliksem en donder. Zoals dat wel vaker gebeurt. Eigenlijk niks bijzonders. Dus gaan we onbekommerd naar bed.

Op dinsdagmorgen - we liggen nog in bed - horen we een vreemd alarmachtig geluid dat we niet kunnen thuis brengen. Voor ons onbekend. Zou dat iets bij de buren zijn of zo?

Het houdt niet op. Dus wij op onderzoek uit. Dan blijkt dat het uit onze eigen mobielen komt, die in een aangrenzende kamer liggen. Uit de tekst blijkt dat de Spaanse overheid ons waarschuwt voor code rood. Heftige regenval en overstromingen. Wij kijken naar buiten. Het zonnetje schijnt. Geen regen te bekennen. Dus we halen onze schouders op. Zevende verdieping, dus we zitten hoog en droog.

We maken die ochtend een wandeling door de stad en drinken nog een kop koffie op een terrasje. Niks aan de hand.

Pas als we het nieuws bekijken op onze mobielen, begint er bij ons te dagen dat er iets heftigs en ernstigs aan de hand is. Als we terug naar ons appartement lopen, zien we allemaal mensen met karrevrachten spullen uit de supermarkt komen.

We. beginnen om ons heen te praten. En we horen over de overstromingen en aardverschuivingen. Ook de journaalplaatjes op onze mobielen worden steeds heftiger. De rampgebieden liggen slechts 5 of 10 km bij ons vandaan. Dat voelt heel onwerkelijk want bij ons schijnt het zonnetje nog steeds .....

Ik overleg met Dorine. Is er iets wat we moeten doen? Verder dan "een paar boodschappen" komen we niet. En we besluiten dat ik even langs de supermarkt ga.

Daar aangekomen weet ik niet wat ik zie. Er wordt gehamsterd bij het leven. En dan niet zoals bij een reclame-actie van Appie Hein. Nee. de producten vliegen met karretjes vol de deur uit.

Van een paar rijen zijn alle schappen leeg. Alsof je in het vroegere Oostblok aan het winkelen bent. En alle toevoer- en afvoerwegen van de stad blijken geblokkeerd, zodat ook niet te verwachten is dat er op korte termijn aanvoer van verse spullen zal komen.

Alle toiletpapier is op. Kennelijk een eerste levensbehoefte. Wij hebben in het appartement wel 30 rollen gevonden, dus dat probleem hebben we niet.

Dorine had gevraagd om een gallon water mee te nemen. Want het kraanwater bevat chloor. En dat wil je niet in je thee hebben. Maar helaas, alle water in de supermarkt is op. Ik vraag waarom iedereen water hamstert. Het antwoord is verbijsterend. De mensen zijn bang dat het riool de waterafvoer niet aan kan, dat het rioolwater zich gaat mengen met het drinkwater en er dat dan smerig water uit de kraan komt. 

Onze eigen voorraad water is net op, dus ik race de winkel door om nog iets van water te vinden. Tot mijn geluk ontdek ik uiteindelijk ergens nog zes flessen spa-rood, waarvan ik er vier arresteer.

Wat is er nog meer op? Boter, verse melk, crackers, vers vlees. Ja, als deze run zo doorgaat, is er vanavond niets meer over in de winkel. Dus ga ik ook maar mee in de ratrace. Koop nog een blok kaas, wat cereal voor het ontbijt, en een paar van de laatste pakken houdbare melk. Veel meer lukt me niet, want ik moet ook alles naar huis dragen en daar was ik qua tassen niet op berekend.

's Avonds zien we op de TV de verschrikkelijke beelden van wat er bij ons om de hoek allemaal aan de hand is. Meer dan 100 doden, auto's die wegdrijven en uiteindelijk op grote hopen terecht komen, mensen die al hun huisraad kwijt zijn.

En bij ons in de straat merken we nog steeds helemaal niets van dat alles.

De stad zit op slot, zoveel is wel duidelijk. De straten moeten vrij blijven voor de hulpverlening. Het is ook niet duidelijk of dat ook voor het centrum van de stad geldt. En of de suppermarkten nog wél bevoorraad kunnen worden. Ook het vliegverkeer is gestopt. Het vliegveld is over de weg niet meer bereikbaar. De metro naar het vliegveld schijnt nog wel te rijden. Maar twee dagen later blijkt die ook lamgelegd. En liefst voor een paar maanden. De overheid heeft dagen van nationale rouw afgekondigd.

Uiteraard worden we overspoeld met vragen over hoe het met ons is. Gelukkig kunnen we iedereen gerust stellen. Het rare is dat wij ook niet meer van alle rampen weten dan onze familie en vrienden in Nederland zelf. Ook  wij moeten het hebben van de beelden van de TV. Want bij ons blijft de zon steeds maar schijnen. Okay. hier en daar een wolkje. Maar dat is het dan ook.

Wij merken dat er wat spraakverwarring is ontstaan over Valencia. Als er gezegd wordt dat er in Valencia al meer dan 100 doden zijn geteld, dan wordt daarbij de provincie Valencia bedoeld en niet zozeer de stad. Valencia kent dezelfde verwarring als in Nederland Utrecht en Groningen. 

De stad zelf is horizontaal plat. Het water blijft dus gelijkmatig verspreid over de totale oppervlakte. En zolang als het riool het aankan, is er dus geen waterprobleem. Maar net buiten de stad beginnen meteen de heuvels. Al het water dat daar valt, stroomt allemaal naar hetzelfde laagste punt. En daar ontstaan dus de overstromingen en modderstromen met hun verwoestende kracht.

Vanmiddag zijn we het centrum weer in gewandeld. 20 graden, zonnetje, geen wolkje aan de lucht. En er vlakbij al zo'n 200 doden.  Volkomen onwezenlijk. Wel zien we dat de ramp ook hier zijn sporen achter begint te laten. Het vuilnis wordt al even niet meer opgehaald. Dus dat worden onderhand bergen met afval.

We vermoeden dat het stadsbestuur heeft besloten dat de vuilnismannen ingezet moeten worden in de rampgebieden.

In de stad zien we regelmatig meiden met oude kleren en laarzen aan, gewapend met een bezem, en volkomen onder de modder. Niet alleen meiden natuurlijk, hoewel die wel in de meerderheid zijn. Waarschijnlijk net terug van het front. Hun kleren kun je na afloop wel weg gooien. Nooit meer schoon te krijgen.

Ook zien we mensen zakken kleding, beddengoed en dat soort spullen weg brengen naar een soort magazijn bij ons om de hoek. Wij vragen ons af of we ook niet moeten gaan helpen. Maar na ampel beraad besluiten we dat toch niet te gaan doen. We hebben geen laarzen, bezems en oude kleren. Bovendien waar moeten we heen? Kan dat met de auto? Kom je er dan? En wordt onze auto dan ook "opgeruimd"? Bij ons doemt het beeld op van twee oude mensen die iedereen in de weg lopen. En op het nieuws zien we dat er al honderden mensen meedoen met de hulp. 

Uiteindelijk besluiten we voedsel en drinken in te slaan en te doneren. Als we dat afgeven bij het inzamelpunt, vragen we ter plaatse of ze ook nog kussens, handdoeken, slopen en donsdekken kunnen gebruiken. Dat hebben we nog wel over van onze kampeerperiode. Nee, dat hebben ze al meer dan genoeg gedoneerd gekregen. Alleen eten en drinken is nog welkom, hoewel ook daarbij het verzadigingspunt al wel zo ongeveer bereikt is. Er is kennelijk al op grote schaal bijgedragen. Dus daar kunnen we niks meer mee.

Valencia is nog steeds een prachtige stad die we steeds meer beginnen te waarderen. Maar op dit moment wel gehuld in macabere omstandigheden.