Valencia en Calatrava

Je kunt onmogelijk een periode in Valencia doorbrengen zonder de bouwwerken van de Spaanse architect Calatrava te bewonderen. Omdat de monding van de rivier die Valencia omzoomde om veiligheidsredenen was verlegd, ontstond er een 9 km lange droge bedding die op alle mogelijke en onmogelijke manieren is ingevuld.

Een van de onmogelijke invullingen zijn de vijf gebouwen die op het eind van de bedding in de negentiger jaren zijn neergezet door Calatrava. Nou ja, het woord "gebouwen" doet eigelijk geen recht aan de schoonheid van deze kunstwerken. Ze zijn gemaakt van voornamelijk glas, aluminium en beton, tientallen meters hoog en van een futuristische  schoonheid. Een enorm, publiektrekkend kunstgebeuren dat Valencia behoorlijk op de kaart zet.

We hebben er drie dagen aan gewijd. De eerste ter bezichtiging van de buitenkant van de bouwwerken zelf, Woorden schieten te kort. En de foto's eigenlijk ook. Want op de foto's kun je de impressie van de enormiteit niet vangen. Maar goed, we doen ons best.

Overigens zijn de objecten van Calatrava niet onomstreden. Kritiekpunt 1. is dat zijn projecten wereldwijd gemiddeld 4x zoveel kosten dan ze oorspronkelijk zijn begroot. Punt 2. is dat de constructies niet altijd veilig zijn of blijven. Tegels die naar beneden komen, grond die verzakt, dat soort dingen. Het gevolg is dat de kosten niet alleen de eerste aanleg betreffen, maar ook het onderhoud door de jaren heen en de schade die soms ontstaat. In Maastricht zou hij de universitaire campus bouwen, maar uit dat project is halverwege de stekker getrokken. Desalniettemin zijn zijn projecten ongeëvenaard.

Op dag 2. bezoeken we het Aquarium. Nou ja, ook hier schiet het woord ruimschoots tekort. Het is - binnen zo'n Calatravagebouw - een complex van enorme waterbassins, waarin de vissen niet alleen naast je, maar ook onder en boven je te zien zijn.

En waarbij ook nog eens zoveel mogelijk hun natuurlijke habitat is nagebootst.

We bekijken haaien,

roggen, 

pinguïns,

schildpadden,

kwallen,

en allerlei soorten vreemde vissen.

Werkelijk schitterend om dat zo te kunnen zien. Aangekondigd is dat we er zo'n vier uur mee zoet zullen zijn, en dat klopt vrij aardig.

Dag 3 is weer in een ander gebouw, dat is gewijd aan de wetenschap. De voorlichting hierover zegt dat het een interactieve manier is om kennis tot je te nemen. En het is niet dat dat er niet is, maar wat we tegenkomen is toch vooral het melden van onderzoeksfeiten. Wel interessant en leerzaam, maar toch meer feitenkennis opdoen dan interactief bezig zijn.

Zo krijgen we uitgebreide voorlichting over het heelal, de ruimtevaart en de maanlanding.

Maanlander

Astronauten aan het werk.

ISS-ruimtestation

De sterkste straalmotor van dit moment.

Een ander ruim belicht onderwerp zijn de genen en de chromosomen. En zo zijn er natuurlijk nog veel meer onderwerpen. Maar door de vooral theoretische benadering van alles houden wij het niet vol om onze focus er drie uur op te houden. We houden het iets eerder voor gezien. Mede omdat ik beneden een piano zag staan. En ja ........ !

Wat hebben we verder gedaan in onze dagen hier? Nou waar we van houden, is het programmaloos de stad in gaan. Niet weten wat je wil gaan zien of bezoeken, en ook niet plannen waar we gaan eten en drinken. En dan vooral ook wel overal je neus steken in wat leuk, interessant of aardig lijkt. Dat geldt overigens voor elke stad die we bezoeken, maar zeker ook voor Valencia.

Wat je daarmee bereikt, zijn dagen vol verrassingen, wederwaardigheden en leuke gesprekken met de locals. En dat betekent voor ons dus geen deelname aan groepstochten

of cruiseschepen,

die we ook in Valencia weer ruimschoots tegen komen.

Gisteren hadden we ook zo'n dag. En ik neem je graag even mee. Na een ontbijt met koffie, jus d'orange en een pain au chocolat (die ze hier een Napolitana noemen) checken we de kans op regen (wel of niet een paraplu mee). Die is er vandaag niet. Ook geen wind, en max 21 graden. Ideaal wandelweertje.

We gaan in de richting van de stad waar veel nauwe historische straatjes zijn met aparte winkeltjes. Altijd feest. We genieten van de gevels van de huizen die hier natuurlijk weer volkomen anders zijn dan in NL.

Na enige tijd lonkt de koffie en vinden we een gezellig terrasje. Twee capuchino in de schaduw. Tegenover ons terras is een parkeerplek aan de straat vrij. Dat is hier heel bijzonder want zeer schaars. En deze is niet breed bemeten. 

De eerste die zijn best gaat doen om er in te komen, is een Tesla. Op het terras - iedereen leeft mee - wordt gezegd dat dit een makkie is, omdat een Tesla nu eenmaal een inparkeer-functie heeft. Maar helaas, de chauffeuse weet dit kennelijk niet. Of dit is een oud model (de auto bedoel ik) en heeft deze die voorziening niet. Vanaf het terras komen er allerlei hinten en adviezen. Maar ook is er algehele hilariteit als de pogingen niet tot het gewenste resultaat leiden. Om er uit te kunnen, gaat de auto in een lichtelijk diagonale positie en komt hij klem. Gelach alom. Ja, dan moet je ook maar geen Tesla kopen. Uiteindelijk wordt de poging gestaakt. Luctor et aborto. Ik worstel en drijf af.

De Tesla is nog niet uit het zicht of er komt een Mercedes-sport zijn geluk beproeven. Dit keer een mannelijke chauffeur, van het type "Mij lukt altijd alles". Het terras verkneukelt zich bij voorbaat, want deze Mercedes is qua formaat zeker niet kleiner dan de Tesla. Maar de chauffeur laat zich niet kennen. Toegegeven, hij kent zijn auto tot op de centimeter. Want zowel voor als achter blijft er slechts één centimeter ruimte onbenut. Maar ja, het blijft een Mercedes. Dus hoe de man ook zwoegt, het gaat niet lukken. Algemeen gelach op het terras. 

Dan komt er als derde een Citroën Picasso met dit keer weer een vrouw achter het stuur. En op het terras worden er meteen moppen getapt over vrouwen achter het stuur. Maar Señora Kordaat laat zich niet kennen, parkeert haar auto strak naast haar voorganger en draait vervolgens in slechts één beurt achteruit de plek in. Zo. Die staat. Het terras reageert sportief en ze krijgt een dik applaus.

Ondertussen is onze capuchino wel verwerkt en gaan we weer verder. Een aantal blokken verder lopen we tegen een eetzaakje aan dat Acai verkoopt. Onze vurrukkulukke Braziliaanse donkerpaarse gezonde bes. Hier opgeleukt met schijfjes banaan, granola en Braziliaanse maanzaadjes. Die moeten we natuurlijk hebben. Maar wel de kleinste portie die er te bestellen is want we willen op dagen als vandaag overal neer kunnen strijken waar dat om wat dan ook de moeite waard is.

En door gaat de tocht. Straatje in, straatje uit.

Grote Straat in totdat we tegengehouden worden door twee agenten. Wat we hier te zoeken hebben. Nou niks speciaals. We zijn toeristen. Hoe dan ook, we mogen er niet door. Vervolgens zien we nog net een blok verder  een opstootje. Wat zeg ik? Een opstoot! Een heftige demonstratie. Kan ik nog net een foto van maken.

Daar moet ik toch het mijne van hebben. Want ik voel mij door de agenten toch wel ernstig belemmerd in mijn toeristische recht op vrije doorgang. Dus maken we een terugtrekkende en vervolgens een omtrekkende beweging. In de kleine zijstraatjes is geen agent te bekennen. Dus voor ik het weet sta ik in de demonstratie. 

Het volk is kwaad. Het volk is woedend. En dat zullen de politici in het gemeentehuis weten. Iedeteen kent wel iemand die overleden is door de verschrikkelijke rampspoed. En de opgekropte haat geldt vooral regioburgemeester Mazón die op de avond van de ramp zat te dineren met een journalist en pas na 12 uur in actie kwam, terwijl grote groepen vrijwilligers al lang bezig waren met reddingswerkzaamheden.

"Zij heeft haar T-shirt volgeschreven met een anti-Mazón'tekst.

Uiteindelijk bleek de hulp van de overheid (er werden in eerste instantie 50 agenten ingezet) ook nog eens volstrekt onvoldoende. De dagen daarop werd dat opgeschaald naar 500 professionele hulpverleners, zoals de vuilnismannen met hun materiaal, maar ook dat was op geen stukken na voldoende voor wat er nodig was. Wel wat handjes maar volkomen onvoldoende apparatuur. De overheid bleek totaal niet voorbereid op dit soort rampen.

Nou zie je dat overal in de wereld wel gebeuren. Hulpverlening bij rampen die volstrekt tekort schiet in aantallen mensen en goed materiaal. Dorine en ik hebben het er met elkaar over en vragen ons af hoe dat in Nederland zou gaan. De grootste rampen die er bij ons zou kunnen gebeuren. hebben ook te maken met overstroming. Of vuur, Of relschoppers en raddraaiers.

Enig onderzoek op Google leert ons dat er zo'n 87.000 militairen dienst doen in het leger. En die hebben natuurlijk als primaire taak om Nederland veilig te houden ten aanzien van oorlogsdreiging. Daarvoor moet elke militair oefenen en zichzelf bekwamen in zijn taken en verantwoordelijkheden. Maar daar zullen ze toch niet allemaal 100% van hun tijd mee bezig zijn? Is het niet mogelijk om bijvoorbeeld 5000 soldaten als secundaire taak te geven om paraat te zijn in het geval dat er een grote ramp plaats vindt? En dat er ergens een enorme loods staat met noodzakelijke materialen en machines die bij rampbestrijding nodig zijn? Zodat er in geval van zo'n ramp per direct opgetreden kan worden door mensen die gewend zijn om als groep effectief te kunnen opereren?

Wij zijn eigenlijk heel benieuwd hoe de Generaal in mijn lezerspubliek hier tegenaan kijkt. Dus Jo, pak het podium!

Wij komen op onze tocht door de stad ook regelmatig mensen tegen in overall en laarzen, alles volkomen onder de modder. En elke keer draait onze maag om. Hun werk is in nog geen maanden klaar! Maar ze gaan door. Onze bewondering voor hen is geweldig.  Waarin kleine helden groot kunnen zijn!

Eigenlijk hadden wij deze dag vanwege het goede weer naar ons strand willen gaan. Maar het werd ons ten sterkste afgeraden. Dat strand ligt iets ten zuiden van de riviermonding. En daar spoelen af en toe lijken aan. Door de kracht van het water hebben die ook geen kleren meer aan. Weg gesleten. En het lijkt me behoorlijk traumatisch om een naakt lijk in de branding tegen te komen. Dus dat doen we maar niet.

En in plaats daarvan lopen wij rustig en gezellig door de stad. Als je daarover nadenkt voelt dat heel onwerkelijk en wereldvreemd.

Overigens schijnt er in de nabije toekomst weer zo'n zware depressie aan te komen. Met de bekende effecten. En uitgerekend in het gebied dat al zo zwaar getroffen is. Als dat maar goed gaat ......

Onze tocht gaat weer verder. We komen langs een terrasje met de naam Dorita.

Scheelt maar één letter met "Dorina". Dus dat is een seintje van de Cosmos dat we hier maar even moeten eten. Het wordt Patatas Bravas. In het Nederlands "DappereAardappelen". 

En een bord gebakken pepers.

Verderop zien we een winkel waarin reclame gemaakt wordt voor een loterij om geld in te zamelen voor de Fallas, het feest waar ik het al eerder over gehad heb.

Ook komen we langs de stierenvechtersarena. Zal toch niet vaak meer gebruikt worden, want de populariteit van dit soort happenings neemt ook in Spanje zienderogen af.

De locale ovetdekte markt is natuurlijk ook een bezoekje waard. Dit soort gelegenheden, waar je ook een lekker hapje kunt nuttigen worden wereldwijd steeds populairder.

En bij een makelaar willen we wel eens zien wat de huizen hier kosten.

Wij kiezen voor dit huis. In een dorpje in de omgeving zien we dit optrekje met drie slaapkamers en twee badkamers in een rustige groene omgeving voor het lieve vraagprijsje van 235.000 euro. Niet verkeerd toch?

In de haven zien we nog voor een aantal millioentjes aan bootjes liggen.

En als je alles al meegemaakt denkt te hebben, blijkt er op de terugweg - slechts drie huizen van ons appartement vandaan - een pand eigendom te zijn van een swingersclub.

Nou ja, het zal. Iedereen moet maar doen waar hij of zij zin aan heeft. Ons hoofd zit vol met andere zaken.

Overigens zal dit voorlopig mijn laatste logger zijn. Ik ga een aantal maanden in winterslaap. Nou ja, herfstslaap is meer to the point. We komen in de tweede helft van deze maand weer terug in Nederland, en gaan eerst een maandje in Venlo verblijven en daarna een maandje in Haarlem. Ergens in de winter gaan we weer richting Azië. En dan gaat er vast wel weer geloggerd worden. Tot dan!