De Maagd van El Rocío

Met enige weemoed verlaten we vandaag Huttopia, de Zen-camping waar we ons een aantal dagen zo op ons gemak hebben gevoeld. Eerst nog even een paar plaatjes die het toeristenbureau gebruikt om vakantiegangers te lokken.

Erg mooi, maar zoiets krijg je als toerist natuurlijk nooit te zien.

En daarna hierbij nog wat foto's die we geschoten hebben op onze wandelingen.

De dag van vandaag wordt gewijd aan het dorp El Rocío. In de tijd dat Dorine Spaanse cultuurgeschiedenis studeerde in Granada, heeft ze daarover een film te zien gekregen die haar tot op de dag van vandaag is bij gebleven. En nou wil ze weten of de realiteit net zo interessant is als de film.

Het eerste dat me opvalt als wij El Rocío binnen rijden, is dat de weg onverhard is. En dan niet zomaar onverhard, nee, het is compleet woestijnzand. Ik krijg onmiddellijk de associatie met een dorp uit een Western. Met een beetje fantasie zie ik een paar cowboys om de hoek aan komen stuiven op hun paarden, om neer te strijken in de plaatselijke saloon. 

Maar om de hoek zien we alleen een rijtje mensen aan komen lopen met een soort palmtakken in hun hand. Het lijkt een soort miniprocessie.

Enige navraag leert ons dat deze groep hiermee de zegen van de Heilige Maagd van El Rocio afsmeekt om de gehandicapten in het dorp bij te staan. Overigens, - voor de niet-katholieken onder mijn lezers - deze Maagd is dezelfde als Maria, de moeder van God, maar dan een locale afspiegeling daarvan. Moeilijk te bevatten? Nou, valt wel mee. Denk maar aan Sint Nicolaas en de Hulpsinten. Zoiets.

Omdat het etenstijd is, en we bij de ingang van het dorp meteen een leuk restaurantje met een al even leuk terrasje ontwaren, besluiten we ons maar eerst tegoed te gaan doen en strijken we neer. Althans dat was mijn bedoeling. Maar ik schiet meteen weer overeind. Ik word misleid door het feit dat er twee gaten in het zitgedeelte zitten. Waardoor ik abusievelijk denk dat de stoel vochtvrij zal zijn. Niet dus. Er zijn wel afwateringsgaatjes, maar voor de afwisseling zitten die niet op het laagste punt van de zitting. Waarschijnlijk alleen voor de decoratie aangebracht. Weten die Spanjaarden veel? Het gevolg is een vette plons, en krijg ik een visioen over hoe mijn leven er over 10 jaar uit kan zien. 

Hulpmiddelen zijn er niet, dus de ellende zal op mijn lijf moeten opdrogen. Lekker dan!

Het eten inclusief de onvermijdelijke Tinto de Verano's was in ieder geval behoorlijk. En tot mijn verrassing heeft het Nederlands de Spaanse taal verrijkt met een extra woord.

Okay, verder op zoek naar wat het dorp voorstelt. Nog steeds tot mijn verrassing blijken alle wegen van het dorp uit Saharazand te bestaan. En stoepen zijn er ook niet. Ook de levensgrote pleinen zijn allemaal alleen maar zand, waar iedereen maar een eind raak rijdt. Wij dus ook.

Zelfs de Plaze de España hangt van het zand aan elkaar. En is zoals wij dat de laatste tijd vaker ervaren, volkomen leeg.

Op zoek naar een leuk plekje om te parkeren rijd ik even stapvoets. Fout! Even later sta ik in het rulle zand en wil de auto niet meer voor- of achteruit. Enkele dorpelingen aanschouwen mijn wanhoop en melden mij dat ik op die plek altijd vaart moet houden. Ja hallo, ik kom hier ook niet elke dag! Nou zijn ze ook weer de beroerdste niet. En even later staan ze met z'n vijven  (inclusief Dorine, Jo, dat kan ze ook al) mijn auto achteruit te duwen. Versnelling in de achteruit en vol gas geven, is het devies. Oei, nu zou je toch bijna de hulp van de Maagd van El Ro .... ach laat maar. Ik vrees dat ik over 10 seconden tot mijn assen in het zand zit, maar nee, het werkt en ik kom weer los.

De auto geparkeerd en te voet door maar weer, want het dorp blijkt veel groter dan ik dacht. Het heeft een prachtige eh ... centrumvlakte met schitterende gebouwen.

Het altaar van de centrale kerk is zo overdadig met goud versierd, dat ik bijna ga denken dat Fransisco Pizarro ook in El Rocio heeft gewoond.

En met een kaarsje opstekenloopt het in El Rocio toch wel een beetje uit de hand.

Aangevuld met de gegevens die een eufore Dorine mij vertelt, kom ik er gaandeweg achter wat er hier zich jaarlijks allemaal afspeelt.

Met Pinksteren verzamelen zich hier ongeveer één miljoen pelgrims vanuit heel Europa om de processie bij te wonen waarbij het beeld van de Maagd van El Rocío het dorp rond gedragen wordt. De pelgrims zijn veelal zigeuners met hun paarden. Dat is waarschijnlijk ook de reden van al het zand. Lekker gemakkelijk voor de paarden.

De pelgrims reizen over drie verschillende routes naar het dorp. Vergelijk het met Santigo de Compostela, waarnaar je ook via verschillende routes kunt optrekken. Ze komen vaak met hun versierde huifkarren.

Maar in deze tijd ook met hun 4x4's. Tijdens de uiteindelijke ceremonie draagt iedereen traditionele kleding (flamengo) en wordt het dus een geweldig feest.

De broederschappen vechten (nou ja) om de eer wie het beeld mag dragen op weg naar de volgende kerk. En iedereen wil het beeld van Maria even aanraken. Natuurlijk een heksentoer als je in competitie bent met een miljoen andere mensen.

Het moet dus een enorm en boeiend schouwspel zijn. De moeite waard om er twee Pinksterdagen aan op te offeren.

Maar de gedachte aan die geweldige mensenmassa's zullen mij daar zeker van gaan weerhouden.