Extremadura, Trujillo

De camping die Dorine heeft uitgezocht, heet Las Grullas (De Kraanvogels). Hier in de buurt is een meertje waar ze zich in overvloed ophouden. We zitten vlak bij het dorp Valdefuentes in de regio Extremadura.

De camping wordt gerund door - het wordt eentonig - twee vrouwen. Ze hebben hier een keurige parkeerplek gebouwd met prima voorzieningen en ongeveer 25 plaatsen die merendeels bezet worden door campers in allerlei soorten maten. Een barretje of winkeltje is er verder niet, dus daarvoor ga je naar het dorp. 

De naam Extremadura maakt al zonneklaar wat je hier kunt verwachten. Extrema hoef ik niet uit te leggen, en dura betekent hard, heftig. Heftig en extreem, ja dat dekt hier de lading wel. Het regent hier bijna nooit, dus is het landschap volkomen verdord. Het ziet volkomen geel door het uitgedroogde gras. De enige vegetatie die het hier doet, is de Steeneik. Die heeft kennelijk zodanig lange wortels dat die het grondwater bereiken.

En de temperaturen zijn er 's zomers overdag altijd boven de 30 en regelmatig ook boven de 40 graden. Dus dat wil wel.

Wat ze hier dan wel weer goed doen is dat er hier duizenden zonnepanelen in het landschap staan. Dat zal vast een hoop energie opleveren.

Feitelijk verwacht je in zo'n gebied als dit ook geen steden, maar die veronderstelling klopt dan weer niet. Het eerste stadje dat we hier bezoeken, is Trujillo. Als je het in de verte ziet verschijnen, denk je dat deze stad ook volkomen verdord is.

Totdat je het centrum binnenrijdt en het tegendeel moet concluderen. Hoe ze het fiksen weet ik niet, maar het stadje is levendig en opgewekt.

De stadsnaam Trujillo ken ik al vanuit Peru. Het is na Lima de op een na grootste stad van het land. En al gauw blijkt de connectie niet toevallig. Trujillo is de geboorteplaats van Francisco Pizarro, de veroveraar van Peru. Hier vereerd als een held,

daar verguisd als een sloper, moordenaar en dief van hun goud.

En kijk, als je in Nederland wat gepresteerd hebt (nou ja) dan krijg je na je overlijden soms een straatnaam naar je genoemd. Even een zijpad: Dat leidt dan wel tot verschrikkelijke namen als het Dr Emanuel Franciscus van Plantinga tot Hartsuiker plantsoen. Wie wil daar nou in godsvredesnaam wonen?

Maar onze vriend Pizarro pakte het wat grondiger aan en liet in Peru meteen een hele stad naar zijn geboortestad noemen. Trujillo dus. Kon hij zich in Peru toch een beetje thuis voelen.

Nou ja, wij Nederlanders  konden daar ook wat van. Harlem en Brooklyn lijken niet toevallig op Haarlem en Breukelen.

Ik heb aan dit heerschap Pizarro al eerder een loggerverhaal gewijd, "Baños del Inca en het Erotisch Museum". De liefhebber kan het terug zoeken.

Het is natuurlijk altijd een dilemma hoe je tegen de helden van vroeger moet aankijken. Wij hadden bijvoorbeeld ook Piet Hein. In onze ogen (in ieder geval tot voor kort) een held die de Spanjaarden hun koloniale buit afhandig maakte, maar die in Spaanse ogen gewoon een ordinaire zeerover was.

Maar Pizarro's geboortehuis staat in ieder geval hier in Trujillo en is te bezoeken als een museum.

Als we in Trujillo aankomen, moeten we nog ontbijten. Het bord hieronder geeft aan wat de mogelijkheden zijn. Het wordt - uiteraard - weer Pan con Tomate.

Op het dak van de kerk ontwaren we twee enorme ooievaarsnesten. Waarschijnlijk streng- katholieke ooievaars.

De locale slager legt zijn worsten ook iets anders in de reclame als wij gewend zijn.

Wat zal ik verder van deze stad zeggen? Ik vond het vriendelijk, de menselijke maat, geen hoogdravende allures, en aandacht voor elkaar. Een plezierige atmosfeer om in te vertoeven. Met name viel me op dat de senioren hier zo vriendelijk bejegend worden. Ze worden door iedereen waar nodig geholpen, aangesproken voor een praatje, en op zijn minst zeer gerespecteerd. Een heel ander gevoel dan de "dor hout-mentaliteit" die je in Nederland vaak aantreft. Nou is het natuurlijk wel zo dat door de resultaten van de medische wetenschap de mensen in o.m. Nederland veel langer in leven blijven, zodat daardoor het percentage personen met dementie bij ons veel hoger ligt. En dat verhoogt het imago van deze groep nou ook niet bepaald. Je vraagt je af of het wel een doel op zich moet zijn om mensen zo lang mogelijk in leven te houden, zelfs de individuen die al hoog en breed door de ondergrens van een menswaardig leven zijn gezakt.

Ja, ik realiseer me dat ik hier een gevaarlijk onderwerp aansnijd. Laat ik terug gaan naar Trujillo zelf. Uiteraard zijn hier ook mooie kerken. En - niet vanuit een religieuze behoefte maar uit puur jeugdsentiment - moeten we daar altijd even naar binnen. In de eerste kerk waar we naar binnen gaan, valt ons een enorm gouden altaar op. Tja, de geboorteplaats van Pizarro, hè? Ik veronderstel zomaar dat dit geen doublé is, of goudverf wat ik zie. Als ik mijn geld er op zou moeten zetten, zou ik zeggen: Onvervalst Peruaans Goud. Ik word er niet blij van.

In de kerk kun je ook zien dat hier daadwerkelijk mensen begraven zijn in de kerk. Kennelijk moeten ze ook weer uit hun graf kunnen.

In dezelfde kerk zien wij een levensgroot tafereel van een gestorven Christus. Met aan zijn hoofdeind een Engel en Maria Magdalena.

Ik denk eerst dat het de Heilige Maagd betreft, maar Dorine maakte mij fijntjes duidelijk dat die in vol ornaat aan het voeteneind staat.

Hoe kun je dat verschil nou zien, vraag ik aan mijn Google-vrouw. Tja, je hebt cultuurgeschiedenis gestudeerd of niet. Maria wordt altijd afgebeeld met een sluier, zegt ze. Maria Magdalena met haar en meestal met een losse sluier. In vele culturen wordt ook heden ten dage nog (denk aan de moslims) het tonen van het haar van de vrouw als iets onzedigs gezien. En Maria Magdalena mag dan de vriendin van  Christus zijn geweest, een dubieuze reputatie had ze wel. Vandaar. Weer wat geleerd.

Hierover doordenkend roept dat toch weer allerlei vragen op. Wat bewoog Christus om deze dame als vriendin te hebben? Was dat om te demonstreren dat ook de dames aan lager wal het recht hebben om er bij te horen? Vond hij het gewoon een leuke meid? Of kennen personen met een goddelijke status ook zo hun vleselijke lusten? Dat zou weer een heel ander licht werpen op wat zich in de hemel afspeelt ..... Ik weet het niet, het is vaak met die filosofische problemen zo dat hoe meer vragen je stelt des te ingewikkelder worden de vervolgvragen. Een leuke parallel overigens met schaken. Daarvoor geldt ook dat hoe beter je thuis raakt in de materie, hoe ingewikkelder het spel wordt. Kortom, terug naar Trujillo. 

In de etalage van de bakker-patissier  zien we reclameachtige opstellingen die je in NL nooit zou tegenkomen. Leuk om naar te kijken. 

En in een andere winkel wordt mijn aandacht getrokken door een plant die me ogenblikkelijk jeugdsentiment bezorgt. Toen ik namelijk als hippie terugkwam uit de USA, kwam ik op een flatje te wonen. Van mijn hippie-geloof afvallen en terugkeren in het burgerleven was natuurlijk een te grote stap. Dus kocht ik een zitzak voor het geval iemand echt wou zitten. en drie matrassen die aan elkaar werden geschoven aan één kant van de kamer. Deze werden - evenals de rest van de vloer - bedekt met oudroze vloerbedekking. Het plafond was ook oudroze geverfd. Verder waren de muren donkerpaars. De ongelijke vloerhoogte die door de matrassen was ontstaan, werd gemaskeerd door een tweetal plantenbakken met planten die - je raadt het al - oudroze in hun bladeren hadden. 

Het is met mij toch allemaal goed gekomen.

Ik vraag Dorine ook om een foto te maken samen met het standbeeld van Don Ramon Nuñez Martin. De goede man was ooit als klein kind geadopteerd. Zal wel uit Peru zijn geweest, maar dat vertelt de historie niet. Later is hij uitgegroeid tot de pastoor van deze kerk. Ik bedoel maar, een schoolvoorbeeld van een geslaagde adoptie, waarbij de adoptant zelfs door de goegemeenschap is geëerd met een standbeeld. Ja, nou moet ik even mijn solidariteit betuigen.

's Avonds besluiten we te gaan eten op het dorpsplein van Valdefuentes.

En ook hier zien we dat zo gauw de temperatuur gezakt is naar het niveau aangenaam, de senioren uit hun schuilplaatsen komen, over het dorpsplein gaan flaneren en met iedereen een praatje maken. Ons eten moet er bijzonder lekker hebben uitgezien - het was ook echt lekker- want we kregen om de haverklap "smakelijk eten" gewenst.

Alles bij elkaar weer een bijzonder aangename dag. Het leven is goed.