Het Zwaard van Damocles

18 juni 2019 - Strömstad, Zweden

Dit wordt de eerste posting zonder foto's. Te genant. Daar passen geen foto's bij. Ik had mijn mobiel trouwens ook niet eens bij me. Kon ook niet want die is niet waterproof. Maar goed, laat ik vooraan beginnen.

Voordat we vanuit Zweden naar Noorwegen kunnen vertrekken, dienen er eerst nog wat dingen te gebeuren. Daarvan is de tent afbreken de belangrijkste. Want die moet droog de auto in. Als die er nat in gaat, komt het weer er in. Dat zijn van die zwarte schimmelplekjes. Daar wordt de tent niet beter van. Dat willen we dus te allen tijde vermijden. 

De weersvoorspellers geven aan dat het morgenvroeg om negen uur gaat regenen. Nou zijn die hier in het algemeen redelijk onbetrouwbaar. Maar ja, bij gebrek aan beter is dat ons enige houvast. Dus besluiten we om half acht op te staan, zodat we al onze spulletjes in de auto hebben voordat de regen losbarst. En dan kunnen we ons daarna nog wel bezig houden met wat trivialere zaken als ontbijten en douchen.

Want als het eerder gaat regenen, moeten we er rekening mee houden dat de tent een paar uur nodig heeft om op te drogen. Okay, met wat hulp van onze kant  -  droogpoetsen met een dweil  -  is dat proces wel wat te versnellen, maar er gaat toch altijd wel een behoorlijke tijd overheen. En om twaalf uur moeten we uitgecheckt zijn, anders moet je weer een dagje camping extra betalen.

Goed. De wekker gaat af om half acht. En we willen net opstaan of daar vallen de eerste regendruppels. Gevolgd door wat meer water en uiteindelijk een forse bui. Ai ai, complicazioni!

We zijn meteen in de opperste staat van paraatheid. Want als de regen zo weer (even?) ophoudt, is het de vraag of er daarna een periode komt waarin het de moeite loont om te gaan dweilen met de hemelsluizen in de aanslag.

Voordat je de tent überhaupt kunt afbreken, moet hij natuurlijk wel leeg zijn. Dat vergt nog wel wat extra werk. En ook timing. Want als je de tent leeg hebt en het gaat daarna weer regenen tot twaalf uur, kun je niet meteen vertrekken, moet je dus een dag bijboeken op de camping en kun je alles weer uit de auto halen en in de tent gaan zetten. Luchtbed weer opblazen en nog een paar van dat soort klusjes waar je niet echt op zit te wachten.

Wij besluiten tot een compromis. Binnen in de tent breken we vast alles af en pakken alles in. Daarna gokken we wel verder. Als we daarmee klaar zijn, begint het weer te miezeren. Dat is tegenslag. En de klok tikt door.

Gelukkig duurt de nattigheid dit keer niet zo lang. Als het weer even droog lijkt te blijven, gokken we voor de tweede keer. Alvast bijna alle tentharingen uit de grond halen, zodat het afbreken van de tent wat minder tijd in beslag neemt. 

Als ook dat gebeurd is, en de wolken nog steeds geen water los laten, komt de laatste  -  maar ook de grootste  -  gok. We gaan ervoor. Spullen in de auto, tent droogdweilen, plat gooien, opvouwen, wegwerken en klaar. Als het op dit moment weer zou gaan regenen, zijn we de sigaar. Maar nee, het lukt, en we voelen ons de koning te rijk. 

Een blik op de klok leert dat we nog een uur te gaan hebben voordat om 12 uur het zwaard van Damocles naar beneden komt. Eerst maar ontbijten dan. Dat hebben we ondertussen wel verdiend. Na smakelijk gepeuzeld te hebben, gaan we douchen. Alles past precies.

Om het toiletgebouw  -  waar ook de douches zijn  -  binnen te komen, heb je een pasje nodig. Zo'n plastic card waar je er al zoveel van in je portemonnee hebt. Ik ga daarmee en met mijn spullen naar binnen en installeer me in een douchecabine.

Om water te krijgen moet je ook dat pasje gebruiken. Je houdt het tegen een daarvoor bestemd vakje, je drukt op een knop en dan geeft de douche twee minuten water. Met een soort kraan regel je de temperatuur en voila. Na die twee minuten stopt de watertoevoer en begint het ritueel weer van voren af aan.

So far so good. Ik zet de douche aan het werk en leg mijn card binnen handbereik voor de tweede ronde. En als het water voor de eerste maal stopt, besluit ik me eerst maar even helemaal in te shampoo-en. Mijn haren in ieder geval, en vervolgens ook de rest van mijn lijf. Althans, in ieder geval de delen die ertoe doen. Dat behoeft toch geen nadere uitleg?

Als ik op die manier helemaal ben ingezeept, pak ik op de tast mijn card, en houd die  -  ook alweer op de tast, want de shampoo prikt anders in je ogen  -  tegen het plaatje. Ik druk daarna op de knop en vervolgens gebeurt er ..... niets! 

Nog een keer de riedel afwerken. Maar dat verandert niets aan de situatie. En hoe ik verder ook met die verrekte card aan de gang ga en op de knop timmer, ik kan alle nattigheid verder vergeten.

Die stomme Zweden ook! Wie bedenkt er nou in vredesnaam dan ook dat je om te gaan douchen een cardsysteem inzet. Zoals de card hier in allerlei zaken al veel meer is geïntegreerd in het dagelijks leven. In sommige zaken en winkels kun je in Zweden al niet eens meer met cash betalen. Maar goed, met dat soort gedachten ben ik nu niet gebaat. What to do?

Plotseling valt er een kwartje. Het zal toch niet zo zijn dat we de tijd niet goed in de gaten hebben gehouden en dat het nu al twaalf uur is? Want dit soort systemen zijn onverbiddellijk. Twaalf uur is twaalf uur. En om één over twaalf is je card dan afgeschakeld.

Nou, dan ben ik mooi de sigaar. Want dan ga ik geen fatsoenlijke oplossing meer vinden. Sta ik hier met een geshampoode kop en een ingezeept lijf, en mijn ogen half dicht. Hoe ga ik dit oplossen? Allereerst maar eens de zeep goed uit mijn gezicht wrijven met de handdoek. Dan kan ik tenminste weer zien wat ik zeg.

Dan bedenk ik me dat Dorine ook is gaan douchen. Misschien is die de dans ontsprongen en net klaar. Dan komt ze langs mijn ingang van de ruimte. En die heeft een glazen deur. Als ik haar te pakken krijg, kan ze me wellicht uit de brand helpen. Maar dan moet ik in deze toestand bij de doorzichtige buitendeur gaan staan. Het is me wat.

Maar ja, om met mijn ingezeepte lijf in mijn broek te gaan is toch ook niet helemaal de bedoeling. En volgens mij is er op dit moment niemand in de ruimte. Dus kan ik misschien in al mijn glorie even naar de wastafels streaken om daar met water de meeste zeep van mijn lijf te krijgen. Want daar is wel gewoon water.

Ik ren dus de douche uit naar de wastafels. Maar net als ik de kraan daar aan wil zetten, trekt er iemand door op een van de toiletten. Die komt dus zo naar buiten. En als in een reflex sprint ik weer terug naar mijn douchecabine.

Daar bedenk ik me dat het eigenlijk echt nog geen twaalf uur kan zijn. Dus misschien is die card gewoon kapot. Dan is er geen enkele oplossing die werkt. En ik zie mezelf al in deze Adamstoestand met Shampoo-hoofd bij de receptie aankloppen om weer aan een werkende card te komen ..... Het idee! Er gaat een Beatles songtekst door mijn hoofd uit het lied I'm a Loser. En die zegt: What have I done to deserve such a fate? En precies dat vraag ik me nu ook af.

Nog een laatste paniekgedachte: Misschien werkt de card niet omdat hij vochtig is geworden. Dus droog ik de card goed af en herhaal de riedel. Niks werkt. Maar misschien  - ja, een mens probeert wat af in noodsituaties  -  is het plaatje waar de card tegenaan moet, ook wel te nat geworden. Tja, en met de moed der wanhoop het plaatje droog gewreven. En de card extra droog gemaakt. En de card tegen het plaatje gehouden. En op de knop gedrukt. En ik word plotseling helemaal nat. Een heerlijke bevrijdende stevige waterstraal ontzeept mijn body. Wat een genot!

Als ik klaar ben en weer terug kom bij de auto, vraagt Dorine: Waar bleef je nou al die tijd, joh?

Foto’s

3 Reacties

  1. Marja:
    19 juni 2019
    Leuk verhaal Zef.....Verder hoef je echt niet bang te zijn als je je tent een keer nat inpakt. “ het weer “ komt er pas in als je dat ding een half jaar nat in je schuur laat liggen 🤣
  2. Judith Nijssen:
    19 juni 2019
    😂😂
  3. Frank:
    19 juni 2019
    Je beeldende verhaal heeft geen foto's nodig, alhoewel...... goed vervolg van jullie reis !!