Kuelap

21 juli 2016 - Chachapoyas, Peru

NB: Het slechte nieuws: Door een klein foutje met grote gevolgen bij het opschonen van de tablet zijn alle foto's van de Reislogger gewist.

Het goede nieuws: Ik heb alle foto's nog. Alleen moet elke foto weer apart handmatig worden geupload. Een heidense klus die ik niet in een paar dagen  --  zelfs niet in een paar weken  -  geregeld heb, maar die natuurlijk wel moet gebeuren. Ik neem er de tijd voor en werk terug van recent naar vroeger.

Het ritueel van een dag waarop we een tour hebben geboekt, is steevast hetzelfde. Voor dag en dauw opstaan, om 7 uur een heerlijk ontbijtje bij Café Infusiones, en om 8 uur vertrekken in een ditmaal wat grotere bus met 18 personen.

Nadat we ons bij toerbeurt in de bus hebben voorgesteld  -  ik haat dat soort verplichte exercities  -  vindt de lokale gids het tijd om zelf wat Spaanse liedjes te gaan zingen. Dorine d’r hart bloeit open. Het herinnert haar aan de tijd dat ze zelf in Spanje woonde en de zorg had over drie kleine kinderen. Daar zong ze ook al die liedjes mee. Al spoedig draagt ze haar vocale steentje bij, hetgeen ontaardt in duetten met de gids. 

En bij de wat bekendere nummers zingt iedereen in de bus mee.   …….. Ai ai ai ai, canta no llore …….  Ter plekke waan ik me weer even in Europa. In Duitsland, om precies te zijn. Of nog nauwkeuriger, op een Reisje langs de Rijn. Maar  -  eerlijk is eerlijk  -  in het Spaans klinkt het toch wel wat anders.

Een Peruaan vraagt me waar ik vandaan kom. Nederland. Ah Nederland? Met als hoofdstad Amsterdam? Die stad is toch via een groot kanaal met de zee verbonden?  Ja, zeg ik, nog niets vermoedend van zijn gevoel voor humor. Maar Amsterdam heeft zelf ook een heleboel kanalen. “Hebben wij ook”, zegt de Peruaan. En terwijl ik lichtelijk verbaasd een vraagteken op mijn gezicht tover, vervolgt hij met een stalen gezicht “Kanaal 1, Kanaal 2, Kanaal 3, Kanaal 4 ………”

Na twee uur rijden doemt Kuelap op. Bovenop een bergtop op 4 km afstand. Daartussen ligt een enorm diepe kloof die ons dwingt om nog een uur om te rijden. De Fransen hebben  -  met al hun skiliftervaring  -  wel begrepen wat de commerciële mogelijkheden van deze situatie zijn, en zijn begonnen met de aanleg van een teleferico vanaf deze plek tot aan Kuelap. Zeg maar een skilift van 4 km lang die hangt aan hoogspanningsmasten. In november moet die klaar zijn.

    20160717_112219-1 teleferico  20160717_163443-3    de teleferico

Men praat hier over een budget van 50 miljoen. Of dat soles, dollars of euro’s zijn, heb ik niet kunnen achterhalen, maar in alle gevallen is het erg veel geld, dat natuurlijk weer moet worden terugverdiend. Dat kan alleen maar met drommen toeristen die goed uitgeknepen gaan worden. En wij prijzen ons gelukkig dat wij nog voor die tijd op de huidige kneuterige manier Kuelap kunnen bezoeken.

Het aantal bezoekers dat Kuelap nu jaarlijks ontvangt, heeft Machu Pichu in drie dagen! En de entree van Kuelap is nu 20 soles per persoon. Zeg maar 6 euro. (Voor ons trouwens de helft, want wij zijn bejaard. Dat geloofden ze natuurlijk niet, dus dat moest aan de hand van het paspoort nog wel even bewezen worden.) En om in Machu Pichu te komen ben je al gauw over de 100 euro kwijt. Gaat hier in de toekomst ook gebeuren.

Aangekomen bij het startpunt staan ook hier weer paarden klaar voor een steile rit omhoog. Door ervaring wijs geworden vragen we ons vandaag niks meer af, maar prijzen we ons meteen gelukkig met de aanwezigheid van deze nobele viervoeters.

_20160721_091341-2  Paarden.2  _20160721_091250-2  Paarden.1  IMG_20160717_115614 onderhandelen bij paarden

Na een rit van 20 minuten doemt plotseling de nederzetting Kuelap op. Het is een indrukwekkend complex van ruwweg 500 meter lang en 100  meter breed, waar in vroegere tijden de Chachapoyas leefden. 

20160717_115457-1 aankomst op paard

Elk cirkeltje op de kaart is een huis geweest van ongeveer 10 meter doorsnee. Deze replica laat zien hoe het er vroeger uitgezien moet hebben.

  20160717_142540-1  map

Kuelap oogt bij aankomst zo majestueus, omdat je meteen aankijkt tegen een muur van 500 meter lang en 17 meter hoog. Dat blijkt geen verdedigingswerk te zijn geweest. De muur is opgetrokken om de ruimte tussen de muur en de berg op te vullen met stenen en voorhistorisch cement, zodat er op de top een vlakte ontstaan waarop gebouwd kan worden.

Nu eerst maar eens de sfeerfoto’s van deze geweldige nederzetting in het prachtige landschap. We laten de foto''s maar voor zichzelf spreken.

 20160717_134608  20160717_134557  20160717_131928  20160717_130750 Kuelap 3  20160717_130814-1 lamas  20160717_133057-1  20160717_130325  

  20160717_130320        20160717_130750 Kuelap 3   20160717_124012  Kuelap 25IMG_20160717_122125-2  Kuelap 28  IMG_20160717_123635-1  Kuelap 27  IMG_20160717_135341-1 Landschap en Zef  IMG_20160721_144214 Zef in landschap

We kunnen hier natuurlijk niet alle beschrijvingen van de gids gaan herhalen. Maar een paar interessante details willen we jullie niet onthouden.

Het complex dateert van de vierde eeuw na Chr. Het kent drie toegangspoorten. Daarvan is poort 1 de belangrijkste. Het is de poort van het licht en de vruchtbaarheid, en daarom gemodelleerd naar het vrouwelijke geslachtsorgaan. Deze poort is zo belangrijk dat die alleen door de Goden en de Hogepriester betreden mocht worden. Maar dus niet door het gewone volk.

20160717_120246 Poort 1 met Marilyn Kiwi    
Tegenover deze ingang  -  aan de overzijde van het complex  -  ligt poort 2, die gewijd is aan de duisternis en de dood. Buiten die poort werden de doden ter aarde besteld. Althans voor zover die niet in hun eigen huis werden begraven, want als je belangrijk was geweest, dan leefde je binnenshuis voort, samen met het gezin. De overledenen maakten dus integraal deel uit van het dagelijks leven.

20160717_130159  Dorine bij poort 2

Poort 3 tenslotte is de poort van de productie. Hier kwamen de landbouwproducten de stad binnen.

20160717_123343-1  Dorine bij poort 3

Binnen de woning was altijd een stuk van de ruimte  -  herkenbaar door de vuurstenen  -  bestemd voor de keuken. Een groepje stenen vormde de top van de afwatering, en een rechte rij stenen vormde de afscheiding van de ruimte die de marmotten tot hun beschikking hadden.

IMG_20160717_124303-1  plattegrond huisje      
Wat moeten we er verder van zeggen? Wij waren er compleet stil van. De enormheid van het complex, de gedetailleerde aspecten die nog zichtbaar waren, en dat alles in een verbijsterend mooie natuur tart elke beschrijving. Ongetwijfeld een van de hoogtepunten van onze reis.

Onderweg terug zijn er nu alleen nog maar lokale optrekje van bewoners in de buurt. Hoe lang zal dat nog duren?

20160717_142040-1  20160717_142252-1

Tja, en na al dat schoons weer terug naar Chachapoyas. Eerst de paarden, dan de bus, vervolgens een onooglijke restaurant met lekker eten, weer de bus, ……. No, no soy marinero.  Soy  capitan,  soy capitan ….. En uiteindelijk waren we om zes uur weer terug.  Wat een dag!

Foto’s

3 Reacties

  1. Gemma:
    22 juli 2016
    Lieve Zef en Dorine, wat maken jullie prachtige dingen mee. En dat allemaal op één dag. Met nog héél veel dagen te gaan! Hoe intens kan het leven zijn... Dank voor het mogen "meelopen" met jullie.
    Liefs, Gemma.
  2. Hans Dunselman:
    22 juli 2016
    Cuando caliente el sol!
    Muchas gracias por su magnificos palabras.

    Jullie snappen me wel.
  3. Cissy en Ben de Groot:
    22 juli 2016
    Hoi Dorine en Zef,
    Erg leuk jullie te volgen en over jullie schouders mee te kijken naar al die bijzonder mooie dingen.
    Volgen jullie met veel plezier, warme groet Cissy en Ben