Beren op de weg

2 september 2019 - București, Roemenië

Na ons Dracula-intermezzo gaat onze tocht verder richting Boekarest. Maar daar kom je niet zomaar. Dan moet je eerst een gebergte over. De Fagaras. Als ik het goed heb, is dat een onderdeel van de Karpaten. Er is een korte weg en een mooie weg. Die keus is niet moeilijk. Het wordt de mooie.

En dit is niet zomaar een mooie weg. Kenners hebben het uitgeroepen tot de mooiste weg van Europa. Dat laten we natuurlijk niet aan ons voorbij gaan.

Deze weg  -  de Transfagarasan, 90 km lang, en gelabeld als "de weg naar de wolken"  -  is ooit aangelegd op initiatief van Nicolas Ceausescu, de communistische alleenheerser. De laatste communistische leider voordat de bevolking zichzelf vrij knokte en in een revolutionaire oproer zijn paleis bestormde en hem standrechtelijk ombracht, in december 1989. 

Over Ceausescu doen vele verhalen de ronde. Bijvoorbeeld over hoe hij aan de macht kwam. Er was een machtstrijd uitgebroken in de top van op de communistische partij in Roemenië. Een paar sterke leiders hielden elkaar in de greep, waardoor de strijd niet tot een einde kwam. 

Uiteindelijk werd Ceaucescu als compromiskandidaat naar voren geschoven en door alle strijdende partijen geaccepteerd, omdat hij geen opleiding had, en iedereen ervan overtuigd was dat hij te dom was om voor wie dan ook gevaarlijk te worden. 

Hij is ook de man die ervoor heeft gezorgd dat de Transfagarasan is aangelegd. Officieel om daarmee de mogelijkheid te hebben om de troepen snel vanuit Boekarest naar het noorden te kunnen verplaatsen als de Russen onverhoopt mochten aanvallen.

Maar die redenering houdt geen stand als je weet dat een troepenverplaatsing over bestaande wegen slechts een omweg van 50 kilometer zou betekenen. Dus men vermoedt dat de weg is aangelegd omdat Ceausesco wilde bewijzen dat hij als leider best wel in staat was om zijn land iets moois te bezorgen. Een prestigeproject dus.

Vanuit onze laatste camping begint de Transfagaras al na een paar kilometer.

20190830_095719

En het moet gezegd, hij is prachtig. Dat komt met name door de grote hoogteverschillen, waardoor er sprake is van vele haarspeldlussen. Op sommige plekken is er geen vegetatie zodat al die lussen tegelijkertijd te zien zijn.

20190830_10155520190830_09240220190830_10155020190830_100214

20190830_101443

Onderweg is het hier en daar een drukte van belang. Op de top en ook bij een meer verzamelen de toeristen zich, en daar zijn dan ook meteen de verkopers met hun snuisterijen. Voor ons betekent dat gauw doorrijden.

Aan de achterkant van de pas komen we wat rustiger natuur tegen. Dat is meer onze piece of cake.

20190830_11285720190830_113457

20190830_112805

Ook steekt er een groepje ezels plotseling de weg over.

20190830_101952

Maar de hoofdprijs gaat natuurlijk naar Bruin de Beer, die we plotseling vanuit onze ooghoeken langs de weg ontwaren.

20190830_111921

Omdat er een vangrail tussen hem en ons zit, kunnen we hem met de auto (met open raam) heel dicht benaderen. Het lukt ons tot op één meter. 

20190830_111936

20190830_111940

Kennelijk is hij niet bang van mensen, want hij blijft gewoon op zijn plaats. Boeiend!

Enigzins beduusd vervolgen wij onze weg. In het wild voelt dit toch echt volkomen anders dan in een dierentuin.

Dan komen we uiteindelijk in Boekarest aan. Daar logeren we bij Dan en Nicoleta Bobe.

20190901_181347

20190831_120317

Boekarest is voor mij niet zomaar een stad. Daar heb ik een van de meest bewogen episodes uit mijn Wereldkinderencarrière meegemaakt.

Nicoleta heb ik 30 jaar geleden ontmoet. Zij was toen kinderarts van een van de 64 kindertehuizen die Boekarest rijk was. In een volksopstand werd Ceausescu omgebracht. En daarmee ook zijn regime. Daarna kwamen alle wantoestanden in de kindertehuizen aan het licht.

Dat was vreselijk. De kinderen hadden te weinig  -  en eenzijdig  -  eten, geen spullen, gebrek aan voldoende verzorgers, geen medicijnen, aids door hergebruik van (besmette) naalden, etcetera.

Ik ben één maand na de val van Ceausescu daarheen gereisd als directeur van Wereldkinderen, om te bezien of we met adoptie of noodhulp wat konden betekenen in die situatie. 

In mijn kielzog reisde er een cameraploeg van  -  als ik het me goed herinner  -  Avro's Televizier met mij mee. Dat was op dat moment een van de leading actualiteitenprogramma's op de buis. Zij legden alles  -  over mijn schouder heenk kijkend  -  vast met de camera. 

Ik had als tegenprestatie bedongen dat ze in de TV-uitzending het gironummer van Wereldkinderen in beeld zouden brengen. Zij hielden woord. Een week later was WK twe miljoen gulden rijker, die we uiteraard voor Roemenië moesten gaan uitgeven.

Daarop kreeg ik meteen ruzie met de samenwerkende hulporganisaties. Die hadden met een landelijke actie ook zo'n twee miljoen gulden opgehaald, en zij vonden dat ik met mijn initiatief hen in de wielen had gereden. Vond ik natuurlijk niet.

In ieder geval hebben we naar elk van de 64 tehuizen voor ruim 30.000 gulden aan noodhulp afgeleverd. Eten, kleertjes, medicijnen, speelgoed. En Nicoleta was dus de kinderarts van het eerste tehuis waar ik binnenkwam.

By the way, EenVandaag komt rond Kerstmis met een programma waarbij 30 jaar na dato uitgebreid wordt terug gekeken op de situatie van toen, inclusief onze actie. Deze keer zonder gironummer. Is nou ook niet meer nodig.

Maar voor mij is het dus heel bijzonder om bij Nicoleta te logéren en oude herinneringen te kunnen ophalen. 

Boekarest zat in mijn herinnering als een grauwe, wat depressieve stad, waar de mensen weliswaar hoop hadden gekregen, maar waar ook nog angst heerste over wat de toekomst zou gaan brengen.

Hoe anders blijkt de realiteit van vandaag de dag! Als we de stad ingaan vallen we met onze neuzen alweer in de kruidenboter. Er is een straat  -  Calea Victoriei  -  die er om bekend staat dat daar vroeger de elite te koop liep met zijn rijkdom. En dat wordt vandaag herdacht met een soort straatfestival.

Het plezier spat er van af. De sfeer in de stad is luchtig, vrolijk, vrij. Er is muziek, straatkunst, en iedereen vermaakt zich kostelijk. Wat een contrast met de beelden van vroeger die ik nog in mijn hoofd heb.

20190831_18121220190831_18043420190831_12332920190831_12290520190831_11500820190831_11500420190831_11524720190831_11420120190831_114137

20190831_114121

Ceausescu had in zijn tijd voor zichzelf een paleis laten bouwen. Veel te veel paleis voor één man. Maar ja, een niet helemaal serieus genomen dictator. Dan krijg je dat soort megalomane dingen ..... Dat vind ik trouwens ook van de Trump towers .....

20190901_161746

20190901_161448

20190901_193344

Tegenwoordig huist het Roemeense parlement in Ceaucescu's vroegere paleis.

20190901_16083320190901_16085420190901_16091320190901_16111520190901_16114620190901_16123420190901_16125720190901_16131620190901_161339

20190901_161415

In een andere vleugel is een expositie van moderne schilderkunst. Tja, multi-purpose-gebouw.

20190901_193140

20190901_160741

Ook brengen we een bezoek aan het Hotel Intercontinental. Dat was dertig jaar geleden het enige hotel waar je als buitenlander mocht verblijven. Ik herinner me nog veel details, zoals de vorm van het gebouw,

20190831_16013520190831_16034520190831_210635

het uitzicht op de receptie,

20190901_162414

en de eetzaal. Ook ontdek ik er tot mijn vreugde een mooie vleugel. Daar moet ik natuurlijk even achter. 

IMG-20190831-WA0003

En ik neem mij voor  -  actiepunt voor de nabije toekomst  -  dat ik hier een keer op wil treden met Angela, de zangeres met wie ik samenspeel. Ter honorering van het verleden.

Natuurlijk bekijken we ook de Barok aandoende gebouwen van Boekarest. Het wordt niet voor niets het Parijs van Oost Europa genoemd.

20190831_15423620190831_16421020190901_16184220190831_15394420190831_15404320190831_133240

20190831_211043

En, als we toch op pelgrimage zijn, moeten we natuurlijk ook weer een aantal prachtige kerken bezoeken. En dat is hier echt genieten. Ze zijn er in alle maten en soorten. Er worden zelfs nieuwe gebouwd.

20190901_14412520190901_16191720190901_14374820190901_14325820190901_14241320190831_17563320190831_16280420190831_15553920190831_142034

Ook krijgen we weer een inkijkje in de rijke orthodoxe geloofsbeleving.20190901_14403920190901_14403420190831_16301320190901_14401320190831_162950

20190901_144007

Naast de kerken zijn er ook de theaters die een fantastische schoonheid uitstralen.

20190831_13472420190831_13475720190831_13484920190831_21093020190831_13470520190831_13413620190831_134112

20190831_134019

En ook sommige hotels kunnen er wat van.

20190901_16151520190901_144636

20190901_144558

En zelfs humor begint hier te gedijen.

20190902_111316

We hebben het hier in Boekarest uitstekend naar ons zin gehad. Ons volgende doel is Bulgarije. En we zijn benieuwd of ons dat ook weer plezierige reisbelevingen op gaat leveren.

Foto’s

1 Reactie

  1. Pieter van dijken:
    6 september 2019
    Mooi verhaal....rond Kerst gaan wij zeker kijken.

    Piet

Jouw reactie